Serce Maryi zwykło się przedstawiać otoczone płomieniami. Symbol ten ukazuje i przypomina nam Bożą miłość, jaką jest ogarnięte Jej macierzyńskie Serce i miłość do ludzi, którą tak żywo odczuwa.

Rzeczywiście, niemożliwe wydaje się pojąć tę niezmierzoną miłość Dziewicy Maryi do Boga. Tylko Ona mogła Go tak kochać, ponieważ tylko Ona mogła Go kochać miłością Matki, umiłowanej Córki i najwierniejszej Małżonki.

Miłość upodabnia do siebie tych, co się kochają. Kochaj Boga, kochaj Go usilnie, a będzie się zbliżał do ciebie, będzie cię uświęcał, podnosił i oczyszczał ze wszystkich niedoskonałości ludzkiej natury.

Matko, naucz nas i pomagaj nam być wiernymi szafarzami wielkich Bożych tajemnic.

Światło Ducha Świętego zstępuje na św. Elżbietę. Elżbieta, natchniona i oświecona tym światłem, wygłasza swoje błogosławieństwo do Dziewicy Maryi: "Szczęśliwa jesteś, bo uwierzyłaś".

Maryja posiadała głęboką wiarę. Widziała w swoim Synu słabe i bezbronne Dziecię, jednak jednocześnie wierzyła, że był Synem Bożym. Później zobaczy Go rozpiętego na drzewie krzyża i umarłego, pokonanego i pogrzebanego, a jednak wierzy w Jego zwycięstwo i zmartwychwstanie.

W naszym życiu często się zdarza, że niektóre sprawy zdają się zakrywać obecność Boga. Powinniśmy jednak umieć znajdować światło, chociaż wydaje się, że we wszystkich obszarach życia panują ciemności.

Matko, wzbudź w nas głęboką wiarę, która ponad pozorami, pomoże nam odkrywać obecność Boga we wszystkich zdarzeniach naszego życia i naszej historii.

Do Maryi Dziewicy stosuje się następujące słowa z Pisma Świętego: "Ja śpię, lecz serce moje czuwa". Maryja nigdy nie przerywała swojego odniesienia do Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego w ciągu całego dnia i tak mocne było Jej intymne zjednoczenie z Bogiem, że nic nie mogło Ich rozdzielić.

Drobne sprawy dnia codziennego, obowiązki, prace, problemy, z jakimi musimy się borykać, nie powinny nas oddzielać od Boga. Nic nie powinno przerywać naszej ciągłości uczuć do Boga i obecności Boga w naszym życiu codziennym.

Św. Paweł mówi, że nikt i nic nie jest w stanie oddzielić go od miłości Chrystusa. Czy mógłbyś to samo potwierdzić o sobie?

"Matko, naucz nas głosić prawdę, jakiej nauczał Twój Syn i rozszerzać miłość, która jest zasadniczym przykazaniem i pierwszym owocem działania Ducha Świętego" (Jan Paweł II).

Maryja widziała swego Syna otaczanego i wielbionego przez rzesze - i wierzyła w Niego. Widziała jak dokonywał wielkich cudów i znaków w życiu publicznym - i wierzyła w Niego. Znała Łazarza, wskrzeszonego przez Jezusa - i wierzyła Jezusowi. Wiedziała o wskrzeszeniu syna wdowy z Naim, Apostołowie opowiedzieli Jej o cudownym uzdrowieniu trędowatych, o rozmnożeniu chleba, o uciszeniu burzy i o wielu innych rzeczach - i wierzyła w Jezusa.

Maryja wiedziała także, że Jej Syn był prześladowany - ale wierzyła w Niego. Następnie widziała Go ukrzyżowanego i umarłego - ale także wierzyła w Niego.

Wierz w Boga, wierz w miłość Boga; wierz, gdy wszystko dobrze ci się udaje i wierz, gdy ci nic nie wychodzi. Wierz na dobre i na złe. Niech nic nie skłoni cię do wątpienia w miłość Boga.

Matko, naucz nas służyć Kościołowi w sprawiedliwości i prawdzie.

Maryja Panna jest wzorem wiecznej młodości. Maryja Niepokalana jest ideałem dla młodzieży. Maryja, pełna łaski jest zachętą i siłą dla młodości. Nie mają znaczenia siwe włosy, zmarszczki na twarzy, ani nagromadzone lata życia, podczas gdy zachowuje się chęć, entuzjazm, optymizm, żywotność duchową, pragnienie pracy dla Boga i bliźnich. Zawsze jest się młodym, gdy rozpoczyna się nowy dzień z pragnieniem i postanowieniem bycia trochę lepszym, miłowania trochę więcej, służenia bliźnim trochę skuteczniej, rozszerzania Królestwa Bożego trochę gorliwiej.

Matko, przyjmij naszą gotowość w służbie Twojego Syna, sprawie Ewangelii i sprawie pokoju.

Gdy Chrystus i Maryja wchodzą w życie człowieka, ten się zmienia, ponieważ zmienia się jego życie.

Chrystus i Maryja przemieniają środowisko, ożywiają ducha, oczyszczają go, uświęcają, przebóstwiają. Chrystus i Maryja, przenikając w życie człowieka, napełniają je światłem i ciepłem; światłem wiary i ogniem miłości do Boga i do bliźniego.

W ten sposób, w tym życiu wszystko ulega przemianie, wszystko staje się leprze, wszystko postępuje w doskonałości; już nie ma więcej pychy, nie ma w nim zmysłowości, nie ma egoizmu, nie ma przemocy ani w słowie ani w charakterze czy temperamencie, nie ma zawiści czy zazdrości, nie ma grzechu. Więcej za to jest łaski Bożej, która jest świętością.

Matko Kościoła, pomóż nam nieść nowość Ewangelii do wszystkich środowisk.

Powróćmy do Litanii. W niej nazywamy Maryję "Matką Najmilszą" i rzeczywiście, nie moglibyśmy sobie wyobrazić osoby tak słodkiej tak pełnej miłości, jaką jest Najświętsza Panna Maryja. Wszyscy, którzy do Niej się zwracali, zostali zachwyceni Jej taktem, Jej jasnym spojrzeniem, uśmiechem ust i czułością Serca. Była i jest naprawdę najmilsza.

Każdy chrześcijanin jest powołany, aby być miłym, sympatycznym i życzliwym. Święci zawsze byli radośni i promieniowali radością i pokojem. Jeśli idąc, siejesz ziarna radości i pokoju, będziesz zbierać owoce pokoju.

Jest wielką troską Maryi, aby chrześcijanie posiedli życie w pełni i "osiągnęli dojrzałość w pełni Jezusa Chrystusa".

Chwała Maryi polega na tym że my, ludzie możemy osiągnąć nasze szczęście wieczne za Jej pośrednictwem. Jej misja polegała na trosce o nas, na cierpieniu dla nas, abyśmy się nie zagubili, lecz osiągnęli wieczną szczęśliwość.

Naśladując naszą wspaniałą Matkę, my, jej dzieci, powinniśmy myśleć także o innych, troszczyć się o nich, żyć dla innych i szukać ich zbawienia.

Musimy realizować apostolstwo, które nas zmusza do pokonania naszego wygodnictwa, naszego lenistwa i zbliżać się do innych ludzi nie po to, aby ich nagabywać czy wtrącać się do ich życia, lecz aby im oferować zbawienie i szczęście.

Matko, Mistrzyni wiary, pilnuj tego, aby Ewangelia przenikała w nasze codzienne życie i wydawała owoce świętości.

Obraz przedstawiający umierającego dla nas Jezusa na szczycie Kalwarii i nieco niżej pod krzyżem Matkę Bolesną, cierpiącą także dla nas, wyznacza kierunek naszego chrześcijańskiego życia.

Życie zostało nam dane, abyśmy żyli dla ideału, a nie ma ideału tak wielkiego, który byłby bardziej godny tak życia, jak i śmierci, niż sam Bóg. Ten Bóg żył i umarł dla nas. Teraz słuszne wydaje się to, abyśmy także my, żyli i umarli dla Niego.

Miłość wymaga miłości. Jeśli Bóg umiłował nas nieskończenie, słuszne jest, abyśmy także my kochali Go ze wszystkich naszych sił i możliwości kochania. U stóp krzyża powinieneś postawić sobie następujące pytania: Co On uczynił dla mnie? Co ja powinienem uczynić dla Niego?

Matko, wzbudź w nas serce synowskie, czuwające w każdym człowieku i prowadź nas do rozwoju życia otrzymanego w sakramencie Chrztu, przez który staliśmy się dziećmi Bożymi.

Przyjaźń z Bogiem i przyjaźń z Maryją jest tematem, który rzadko jest omawiany. Mało się pisze na ten temat, mało się czyta i rozmyśla, a w konsekwencji mało się go przeżywa. Uważa się prawie za brak szacunku wierzyć w to, że Bóg może być naszym Przyjacielem, uważać i traktować Najświętszą Maryję jako naszą najlepszą Przyjaciółkę.

Ofiarujmy Jezusowi i Maryi uczucia prawdziwej i czystej przyjaźni. Traktujmy Ich szczerze i z ufnością, pewni, że jest to dla Nich przyjemne oraz tego od nas pragną i oczekują.

Matko, Bóg oddał Ci nas w macierzyńską opiekę. Wykonuj względem nas swoją rolę i strzeż nas od wszelkiego zła, abyśmy byli prawdziwymi uczniami Twego Syna.

Inna inwokacja z Litanii: "Panno najroztropniejsza" - jest godna naszego rozważania. Maryja ukazała swoją roztropność, analizując przed jej przyjęciem, propozycję przyniesioną przez Archanioła. Ukazała swą roztropność, strzegąc Dzieciątka Jezus przed wszelkim niebezpieczeństwem, uchodząc do Egiptu. Ukazała swoją roztropność, nie występując publicznie w czasie nauczania Jezusa, aby nie przeszkadzać w Jego misji.

Cnota roztropności wprowadza normy we wszystkie inne cnoty, które - jeśli nie kierują się roztropnością - przestają być cnotami. Roztropność wskazuje nam, w jaki sposób, gdzie i kiedy można realizować zadania. Roztropność uczy nas, że zanim przystąpimy do działania, powinniśmy je przemyśleć, abyśmy nie musieli później żałować, martwiąc się czy postąpiliśmy dobrze.

Matko, nie dozwól, abym kiedykolwiek zapomniała, że jestem Twoim dzieckiem i spraw, abym postępowała tak, jak przystoi Twojemu dziecku.

Ojciec Święty Paweł VI nazwał Maryję Pannę "Gwiazdą ewangelizacji", ponieważ ewangelizacja potrzebuje światła, które orientuje i oświetla drogę.

Jeśli ewangelizacja ma na celu ukazanie Jezusa, Maryja była pierwszą Ewangelizatorką, ponieważ ukazała Ona Jezusa pasterzom w Betlejem, a następnie Mędrcom ze Wschodu, później Apostołom i pierwszym uczniom Jezusa.

Ona towarzyszy obecnie misjonarzom głoszącym Ewangelię po całym świecie, dając im siłę i entuzjazm, udzielając im także potrzebnych sił fizycznych. Ona przewodniczy w pracach ewangelizacyjnych Kościoła, ożywia wspólnoty chrześcijańskie. Ludzie wierzący kierują się do Niej i otrzymują stosowną pomoc.

Matko, nie dozwól, abym kiedykolwiek o Tobie zapomniała, ale gdybym nawet zapomniała, wtedy Ty nie zapominaj o mnie.

Żadnego ze swych stworzeń Bóg nie miłował tak bardzo, jak miłował swoją Matkę; niemniej, żadne ze stworzeń nie cierpiało tak jak cierpiała Jego Matka.

Być może, nie ma większego i bardziej szkodliwego błędu niż myślenie, że cierpienie jest karą Bożą. Nie ma nic bardziej błędnego!

Bóg przyjmuje dar, gdy Jego synowie i córki cierpiąc, jednoczą się i utożsamiają ze zbawczym cierpieniem Jezusa Chrystusa. Cierpienie ofiarowane z miłości do Boga, przede wszystkim cierpienie niewinne, cierpienie z powodu miłości do prawdy, zbawia i oczyszcza świat. Tylko ten, kto głęboko miłuje, poznaje sens cierpienia i przeczuwa, że zaowocuje ono zmartwychwstaniem.

Trzeba powiedzieć jeszcze więcej: gdy miłość przenika cierpienie, staje się ono wtedy źródłem pokoju i zrozumienia dla cierpienia wszystkich ludzi.

Matko najmilsza, naucz nas sensu cierpienia z miłości do Boga.

Karty Ewangelii ukazujące scenę zagubienia małego Jezusa i następnie szukanie Go przez Jego Matkę, aż do spotkania w świątyni jerozolimskiej, udzielają nam pewnych wytycznych odnośnie do naszego szukania Boga.

Człowiek jest odwiecznym pielgrzymem zmierzającym do Boga, odczuwającym Jego konieczność, szukającym Jego obecności tęskniącym za Jego posiadaniem, pragnącym Jego miłości. Jest pielgrzymem, który czasem stawia kroki zmęczone i chwiejne, lecz zawsze w celu znalezienia Boga.

Wędrowiec podpiera się laską, która mu ułatwia stawianie kroków. Laską dla pielgrzymującego do niebieskiej ojczyzny chrześcijanina powinna być Maryja. Jeśli na Niej się oprzesz, nie upadniesz! Jeśli Jej zaufasz, nie zniechęcisz się! Jeśli Ona będzie ci towarzyszyć, nie zgubisz się!

Matko Boża, znaku nadziei i pociechy dla wędrujących, bądź także dla mnie teraz niezawodnym oparciem.